Tuesday, December 11, 2018

Een van de vier gedragscriteria van ouderverstoting

Bron: Klik hier
Vrij vertaald - Tom Janssen

Deze criteria werden voor het eerst beschreven in een artikel geschreven door Dr. J. Michael Bone en advocaat, Michael Walsh. Het artikel werd voor het eerst gepubliceerd in de Florida Bar Journal en werd vervolgens opnieuw gepubliceerd als hoofdartikel in het Minnesota Bar Journal.

Er is mij verteld dat het ook zijn weg vond naar een uitspraak van het Hooggerechtshof in Israël met betrekking tot ouderlijke vervreemding. Ik denk dat de belangstelling hiervoor is gerelateerd aan de moeilijkheid om te achterhalen of oudervervreemding aan de hand is of niet. Tot op de dag van vandaag, wanneer ik door een ouder of een advocaat wordt benaderd over een geval waarin verondersteld wordt dat ouderlijke vervreemding aanwezig is, vertrouw ik nog steeds op deze vier criteria om mezelf ervan te overtuigen dat dit waarschijnlijk het geval zal zijn. Hoewel het sjabloon dat deze criteria niet onfeilbaar zijn, het op zijn minst een soort van redelijke en betrouwbare maatregel is om te helpen bij het beslechten of uitsluiten van zijn aanwezigheid.

Maar genoeg achtergrondverhaal. Het onderwerp van vandaag is het derde criterium, Verslechtering in de relatie tussen de doelgerichte ouder en het kind (eren).
In veel opzichten is dit criterium het resultaat van de eerste twee. Dat wil zeggen dat wanneer een kind van een ouder wordt gehouden en dit om onwettige redenen wordt gedaan en deze redenen aan het kind worden doorgegeven (wat ze vrijwel altijd zijn), de relatie tussen dat kind en die nu afwezige ouder begint te verslechteren.

Wanneer een ouder fysiek minder aanwezig is in de alledaagse realiteit van een kind, is de mening van dat kind over die ouder gevoeliger voor vervorming. Wanneer kinderen regelmatig contact onderhouden met elke ouder, is het deze concrete face-to-face interactie die de ware kijk van het kind op die ouder handhaaft en ondersteunt, zoals die zich ontwikkelde via de interacties van dat kind met die ouder, als gevoed door de zintuigen van het kind en vastgelegd in het geheugen. Dit geldt niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen.

Als ik bijvoorbeeld een vriend heb met wie ik een goede en voortdurende relatie heb gehad en mij negatieve en alarmerende dingen over deze vriend is verteld, is het voornamelijk het voortdurende contact met deze vriend waardoor ik meer objectiviteit kan handhaven met betrekking tot de verschillende negatieve dingen die mij verteld worden. Ik zal beter in staat zijn om deze beschuldigingen voor mezelf te beoordelen om te beslissen of ze de verdienste hebben. Als echter die vriend, plotseling, weggaat en ik contact verliest en mij dezelfde negatieve en alarmerende dingen wordt verteld, afwezig contact met die vriend, ben ik meer geneigd om na verloop van tijd deze aantijgingen meer gewicht te geven.

Ik spreek natuurlijk in de meest algemene bewoordingen. De nabijheid van de vriendschap en de kwaliteit en kwantiteit van de samen doorgebrachte tijd zullen de neiging hebben om te verzachten en minder geloofwaardig te maken als deze negatieve dingen worden verteld. Bijvoorbeeld, een gevechtsoldaat die in een voorpost diende met een mede-soldaat met wie ze vertrouwd zijn en vertrouwd voor hun leven, zou dit soort situaties minder kwetsbaar zijn voor dergelijke vervorming. Maar bedenk, zelfs als de mede-gevechtssoldaten die voor hun leven op elkaar vertrouwden door een vertrouwde autoriteit werd verteld dat de soldaat met wie ze in de buurt waren, in feite een pedofiel was, zelfs de hechte banden die in de strijd gevormd werden, zouden kwetsbaar kunnen zijn.

Laten we nu onze aandacht richten op het kind dat een hechte en liefdevolle relatie heeft gehad met een ouder die ze niet langer zien. En laten we verder aannemen dat het kind te horen krijgt dat de reden dat de ouder weg is, is dat ze eenvoudigweg niet bij het kind willen zijn, dergelijke informatie zou op zichzelf best pijnlijk en schadelijk zijn.

Laten we nu aannemen dat ditzelfde kind te horen krijgt dat de afwezige ouder die er opeens niet meer naar leek te willen zien, eigenlijk een gevaarlijke en gewelddadige persoon was en dat het kind voor de gek was gehouden door anders te denken, en dat diezelfde ouder eigenlijk was een sluwe en bedrieglijke manipulator. Afwezigheid van contact met die ouder, zelfs het meest geliefde kind van deze ouder zal zich afvragen en vermoedens koesteren.

Het fenomeen van "bevestigende bias" komt hier in het spel.

In de eerste plaats door de manier waarop we neurologisch getelegrafeerd zijn, wanneer we storende dingen horen over iemand die we misschien zelfs goed kennen, leidt het verschijnsel van bevestigende vooringenomenheid ertoe dat we deze storende dingen zwaarder laten wegen als het gedrag van die persoon op wat voor manier dan ook onderschrijft.

Stel dat u te horen krijgt dat een naaste medewerker in het geheim een ​​ernstige psychiatrische aandoening had waardoor hij gewelddadig werd. Laten we verder aannemen dat hoewel we nog nooit enig bewijs van dergelijk gedrag van de medewerker in de loop van vele jaren hebben gezien, deze medewerker leert dat hij blindelings door een vertrouwde zakenpartner is beroofd en dat hij hierop kan hij misschien wel dakloos worden. Terwijl de medewerker zijn begrijpelijke woede over de bedrieglijke zakenpartner beschrijft en uitdrukt, vragen we ons af of de psychiatrische stoornis echt is wat er aan de hand is. Misschien was er nooit een zakenpartner. Misschien is dit allemaal waanideeën. Het feit is dat voordat we werden blootgesteld aan deze informatie over de vermeende psychiatrische geschiedenis van de medewerker, we nooit over deze mogelijkheden zouden hebben nagedacht.

Het punt is dat, zodra we worden blootgesteld aan deze alternatieve interpretaties, we het heel moeilijk vinden om ze te negeren. We kunnen ze misschien niet veel opbrengen, maar ze zullen wat ruimte innemen in onze gedachten. Dit geldt vooral als we onze kwetsbaarheid voor bias niet begrijpen. We zijn gewoon zo gebouwd.

Hoewel wij mensen niet graag op deze manier aan onszelf denken, zijn we echt kuddedieren. We hebben de neiging om erg beïnvloed te worden door onze omgeving en dit geldt vooral voor kinderen.

Daarom zullen, onder het gewicht van de eerste twee criteria (1) blokkering van toegang en visitatie en (2) onjuiste beschuldigingen van misbruik, die het gebrek aan toegang rechtvaardigen, vrijwel elke ouder-kindrelatie de neiging hebben om te verslechteren. Het niveau van verslechtering zal gerelateerd zijn aan het temperament van het kind, de ontwikkelingsfase van het kind, de diepte en nabijheid van de nu afwezige (doelgerichte) ouderrelatie en zijn geschiedenis, evenals de duur van de afwezigheid, en de graad van belastering waaraan het kind is blootgesteld.

Het goede nieuws in dit alles is dat ons vermogen om "bevooroordeeld" te worden naar de waarheid ook blijft en potentieel kan herrijzen. Dientengevolge kunnen zelfs ernstig vervreemde kinderen, wanneer ze in de loop van de tijd blootgesteld worden aan de beoogde ouder voor wie ze ooit angst en haat hebben geuit, herstellen en hun ware zelf terugvorderen.

Toegegeven, er is een geval waar dit niet gebeurt, maar hoe meer men begrijpt hoe neurologisch kwetsbaar we inherent zijn voor de trucs van vervreemding, hoe meer we ze kunnen beheren. Ik hoop dat dit enige hulp biedt.

Meer info: ouderverstoting@jato.be

Friday, December 7, 2018

Herken ouderverstoting (NL)

Zeker een website om freqeunt te bezoeken. Ook in Nederland is net zoals in vele andere landen ouderverstoting een groot probleem. De organisatie Herken Ouderverstoting heeft ondertussen niet stilgezeten en al tientallen artikels en flyers gepubliceerd.

Welkom

Jaarlijks verliezen 16.000 kinderen, waarvan de ouders uit elkaar zijn (gegaan), het contact met de uitwonende ouder. Terwijl het ouderschap vóór de scheiding en vaak zelfs een tijd daarna, niet ter discussie stond. In het totaal leven er sinds de scheidingsgolf in de jaren 70 vorige eeuw zo'n 1 miljoen mensen die vroeger, in hun jeugd of jong volwassenheid één ouder hebben afgewezen of verstoten.

Thursday, December 6, 2018

Research article - deel dit gerust met professionals

Hierbij nog eens een research article, wat ik helaas niet mag vertalen naar het Nederlands, door Wilfrid von Boch-Galhau uit Duitsland.

Ik zou zeggen: print het af of stuur het door naar die professional die het niet geloven wil.

Lees hier het volledige artikel:

https://drive.google.com/file/d/1dM0j00L9vbCmQpYRCG_2VQmPCCOnu4ct/view?usp=sharing

95.000 bezoekers in 4 jaar tijd


Wednesday, December 5, 2018

Ouderverstoting: wat gebeurd er met het kind?



Wat gebeurt er met het kind na ouderverstoting?
Kinderen die door de naiviteit van de hulpverleners uitgeleverd worden aan de psychisch zieke ouder, gaan innerlijk dood omdat ze niet bestand zijn tegen de valse manipulaties, gaslighting en mindfucking, zieke machtsspelletjes, lastercampagnes over de andere ouder en de gemene chantage van de narcist. Erger: de behoefte van het kind worden stelselmatig genegeerd. De straffen die de narcistische ouder zijn kinderen opleggen zouden verboden moeten worden omdat ze verschrikkelijk zijn: een maand lang het kind compleet negeren zijn eerder regel dan uitzondering.

Het kind is te jong en bezit onvoldoende levenservaring om te beseffen en te begrijpen dat het te maken heeft met een psychisch zieke ouder. Het kind weet wel dat het niet langer liefde, troost en aandacht meer ontvangt. In een wanhopige poging om de psychisch zieke ouder positief te stemmen, doet het kind alles om “straf” te ontlopen. De psychisch zieke ouder treitert het kind net zo lang totdat het kind precies doet wat de verstotende ouder wil: zeggen dat het “helemaal uit zichzelf” de andere ouder niet meer wil zien.