Tuesday, September 22, 2020

Het boek: Barst - een aanrader

 

Roman Van Strubarq breekt met eerste boek taboe rond ouderverstoting

Keerbergen - Met zijn eerste boek 'Barst' hoopt Roman Van Strubarq, een kinesist uit Keerbergen die ook sportnieuws schrijft voor deze krant, het taboe rond ouderverstoting te doorbreken Met ouderverstoting koos de 33-jarige Roman Van Strubarq niet meteen een gemakkelijk onderwerp voor zijn eerste boek.

Sunday, September 20, 2020

De meest giftige ouders

 Bron: Gerald Schoenewolf, Ph.D. 

 

De meest giftige ouders zijn die ouders die er helemaal niet giftig uitzien. Voor de buitenwereld verschijnen ze als de meest normale ouders van allemaal. Kinderen van deze ouders weten niet eens dat ze worden vergiftigd. 

Noch iemand anders, totdat het te laat is.  

Sommige ouders zijn uiteraard misbruikt, hetzij seksueel of fysiek. In dit geval is het duidelijk dat ze giftig zijn en kinderen hebben minder problemen met het begrijpen van dit soort misbruik en beseffen hoe zij hierdoor schade hebben geleden. Ze kunnen dus voorspellen en leren om een dergelijk misbruik te controleren om hun schade te minimaliseren. 

De meest giftige ouders zijn voltijds bezig met hun “eigen optreden”. Het zijn vaak vooraanstaande burgers van gemeenschappen. Zij werken in commissies. Ze geven aan goede doelen. Ze zijn diakenen van kerken. Ze overtuigen zichzelf, hun kinderen en iedereen die ze kennen alleen met de beste bedoelingen. Die ze echt geloven. Hun toxiciteit wordt dodelijk omdat het verborgen is. Niemand had ooit gedacht dat zulke mensen een slechte gedachte hebben, omdat ze zelf nooit zulke gedachten zouden hebben. 

In een geval waar ik een verstoorde moeder behandelde zei haar oudste dochter alsof ze werd verstoord. De moeder projecteerde haar eigen verstoring op deze bijzondere dochter. De moeder was in volledige ontkenning van haar eigen verstoring. Het was haar dochter, die werd verstoord, en dit is hoe ze haar vanaf het begin behandeld werd. Als haar dochter (we noemen haar Megan) ouder werd, werden haar jongere broertjes en zusjes op de hoogte gesteld dat Megan problemen had en ze behandelden haar op dezelfde manier waarop haar moeder haar behandeld had. 

In een normale, gezonde opvoeding, is het ego van een kind ondersteund en wordt zij aangemoedigd om te zijn wie ze is en het gevoel te krijgen dat ze een oordeel heeft, gezonde instincten en iemand is die betrouwbaar is en verstandig. In een soort van verdraaide opvoeding waarnaar ik verwijs, is het kind gemaakt om zich abnormaal te voelen, gek te oordelen, ongezonde instincten te hebben en wordt onbetrouwbaar en niet verstandig geacht. 

Megan's moeder speelde de rol van de overbezorgde moeder. Ze ging van dokter naar dokter en was zeer bezorgd over haar dochter. Dit maakte alleen dat de dochter nog meer verstoord wordt, want diep van binnen wist Megan dat haar moeder hypocriet was. Megan had geprobeerd over en aan de eigenschappen van haar moeder te voldoen en haar broers en zussen te waarderen, waar haar moeder nooit iets van gemerkt heeft. In natura heeft de ouder behoefte om een bepaald kind te demoniseren, en niets kan de ouder weerhouden dat doel na te streven. Deze behoefte is onbewust en wordt vaak gegenereerd door een opvoeding waarin iets dergelijks gebeurde met de ouder. Dit is een bepaald soort narcisme, dat noem ik het “pathogeen ouder syndroom”. 

Voor haar moeder, was Megan onverbiddelijk en op onverklaarbare wijze verdraaid. Uiteindelijk begon ze haar moeder te haten. "Ik wil haar vermoorden, 'zei ze tegen artsen. De moeder antwoordde: "Ik weet niet waarom ze reageert op die manier. Mijn man en ik hebben alles wat we konden hebben geprobeerd om haar te helpen. 

 Megan begon met wegblijven uit thuis en op school en tegen de tijd dat ze een vroege puber was, werd ze opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Haar moeder huilde ongecontroleerd toen ze de papieren tekende die haar in het ziekenhuis bracht. Haar vader was stoïcijns. Haar broers en zussen waren niet verbaasd. Megan voelde zich opgelucht. In het ziekenhuis waren er medepatiënten die naar haar luisterde en haar probeerde te begrijpen. Sommige medewerkers luisterde ook, en zagen dat de familie “giftig” was voor Megan en bevolen aan om haar in het psychiatrisch ziekenhuis te houden, waar ze openbloeit. Megan wist altijd dat ze niet zo gestoord was als haar moeder haar wijsmaakte. Maar als gevolg van overvolle ruimte in het ziekenhuis werd ze terug aan de familie gestuurd en werd ze nog zieker. 

 Dergelijke gevallen gebeuren vaak en niemand weet er iets over. Een verstoorde ouder-het kan een moeder of vader of andere voogd-zullen hun verstoring projecteren op het kind. Vaak is het een mooi en slim kind, iemand die het fragiele, verstoorde ego van de moedermaatschappij bedreigt. De ouder had misschien een jeugd waarin hetzelfde haar/hem was aangedaan. Deze dingen worden vaak doorgegeven van generatie op generatie.  

Emotioneel misbruik van deze soort is nauwelijks herkend. Wanneer een ouder een klein kind meeneemt naar een kinderarts, gaat die dokter luisteren naar de ouder of het kind? De ouder huilt en schudt en zegt dat hij of zij al het mogelijke heeft gedaan. "Wat kan ik anders doen? Kunt u mij vertellen, dokter? 'De dokter gaat naar de ouders luisteren. Het kind is te verward, om op een coherente manier om te spreken over wat er gaande is. Als het kind iets zegt als: 'Ze maakt me gek. Ze handelt leuk met anderen, maar ze maakt me gek, "de dokter zal antwoorden:" Ik weet zeker dat je moeder (of vader) het goed bedoelt. "Niemand wil horen wat het kind zegt”. 

In dergelijke gevallen, waarbij verstoring van de ouders verborgen blijft, wordt dit geprojecteerd op het kind. Op een bepaald niveau zal het kind deze misleiding zien en verward, boos en uiteindelijk woedend worden. De ouder betuigt diep medeleven voor het kind en haar broers of zussen zullen diep medeleven voor haar en de onderdanige ouder betuigen, aan wie ze zich voor troost, probeert te ondersteunen, maar die onderdanigheid ontstaat onder de heerschappij van de dominante ouder.  

Zulke kinderen besteden hun leven met het gevoel dat ze zijn misplaatst. Zij worden later de gestoorde mensen en ze beginnen meer en meer verstoord te handelen. Het toxine is diep in hen en heeft hen hulpeloos gemaakt. 

En de wereld sympathiseert met de slechte ouders die te maken hebben met dergelijke "gestoorde" kinderen.




Wednesday, August 5, 2020

Het boek: "Barst" - een aanrader

Barst

Maarten verloor zes jaren geleden zijn dochter. Niet door een tragisch ongeval of een vreselijke ziekte. Door zijn vrouw. Het kind wordt onophoudelijk opgezet tegen haar vader en is de ongewilde speelbal van een machtsstrijd die draait om ouderverstoting. Hoeveel klappen kan een vader incasseren?

Wednesday, July 15, 2020

Een quote om de vakantieperiode door te komen



Ik merk ook vandaag weer dat er fel ten strijde wordt getrokken tegen zowat alles wat beweegd. Zowel in Belgie als in Nederland klinkt er een ware oproep om "ten strijde" te trekken.
Ik kan alleen maar aangeven: "choose your battles". In plaats van steeds weer de deur in te beuken, ga rond tafel zitten, bespreek de dingen met diegene die er belang bij hebben.

In Nederland trekt men ondertussen met de vlag rond ouderverstoting ten strijde tegen voorzittersverkiezingen binnen politieke partijen, enz. 
Ook hulpverleners worden hier benaderd, geintimideerd, enz onder het oog: ouderverstoting of oudervervreemding kan maar op 1 manier opgelost worden.

Niets is minder waar. Elke situatie is grotendeels gelijk, maar kent zijn specifieke aanpak. Net zoals een arts bij een zware verkoudheid ook verschillende mogelijke behandelingswijze hebt: bij de ene volstaat medicijn x, bij de andere helpt enkel medicijn y, hebt je dit ook bij oudervervreemding.
De symptomen zijn dezelfde, de gevolgen zijn dezelfde, maar de aanpak verschilt.

Friday, July 3, 2020

NL: Scheiden zonder Schade - update juli 2020

In Nederland loopt er al een jaar een project onder de titel: "Scheiden zonder Schade", na een jaar brengt deze groep van experts een update uit onder de vorm van een verslag.

Klik hier om dit verslag te lezen.

Persoonlijke bemerking: in Nederland maakt men vooruitgang in vergelijking met Belgie. Mogelijks dat deze vooruitgang te traag gaat voor de vele ouders betrokken bij ouderverstoting/oudervervreemding, maar er is alvast beweging. Dit in tegenstelling tot Belgie, waar er op dit moment NIETS gebeurd op dat vlak.





Friday, June 12, 2020

Een Belgische ouder getuigd

Bron: anoniem

Deze week schonk radio 1 aandacht aan het opgewekte ouderverstotingsprobleem als een parentele ontvoering syndroom. Zie ouderlijke ontvoering: “In Peru sta ik 3-0 achter: ik ben man, ik ben buitenlander en word bestempeld als gewelddadig"

 

De cijfers die men daar hanteerde, zijn slechts een buitenlands topje van de ijsberg. In België worden zowat 8 tot 15 % van de gescheiden ouders in mindere of ruimere mate geconfronteerd met deze uiterst pijnlijke situatie. En m’n kan veronderstellen dat de meeste V-echtscheidingen die tot in rechtbank geraken, met dit schandaal gepaard gaan. Toch doet gerecht niets.

 

Ik ben + 900 dagen in gelijkaardige onmacht gebracht. Waar ik al jaren voordien de verontrustingen melde. Ondanks alle meldingen, m’n oplossingsgerichte voorstellen, diverse P.V.’s, getuigenverklaringen, verslagen door psyché therapeuten en deskundige in omgangsrecht, ….  blijft jeugdrechter alle verontrustingen en het niet naleven van gelijkwaardig co-ouderschap, toestaan. En in stand houden. Zonder m’n onwetende en tegen me opgezette zoon, die verder geïndoctrineerd blijkt, de kans te geven om in specifieke begeleiding te gaan.

Het gerechtelijk systeem verwijt me waar m’n me in onmacht bracht dan achteraf m’n snedige opmerkingen, en oeverloos verweer, als klokkenluider. Maar ontloopt haar verantwoordelijkheid dat vader en zoon nu nog samen zouden zijn, mocht het gerecht tijdig en adequaat gereageerd zou hebben.


Tot m’n spijt dien ik te melden dat ook België, het opgewekte oudervervreemdingssyndroom als P.A.S. toestaat en langdurig mee in stand houdt. Zonder specifieke en aangepaste hulp te bieden, blijft men de herhaaldelijk aangekaarte problematieken aangaande een psychéafsplitsing en welbevinden verstoring negeren. En staat m’n toe dat de trekkende ouder alle begeleidingen tegenwerkt.

 

Wat er ondertussen gebeurde = ABNORMAAL.

Een zeer onderbouwd dossier negeert men.

Terwijl de besmettende ouder zelfs geen bewijzen dient te leveren, van de ongegronde insinuaties. Die een minderjarige dient na te praten om te behagen. Cunegondese ontvoeringen worden toegestaan. Zoals ook het niet naleven van gerechtelijke regels door de trekkende overblijfouder, niet in vraag worden gesteld.


Ondertussen moet de verstoten-slachtoffer-ouder zich steeds aanpassen, inzetten, verantwoorden en verdedigen. Als in een ‘omgekeerde wereld’, kan de dader ongestoord verder met haar plan en leven. En vervreemden vader en zoon.

 

Ik benoemde (voor dat ik de terminologie opgewekte-ouderverstoring,  malicious mother syndrome & Parental Alienation Syndrome leerde kennen), dit onrecht als:  

 

een ‘Pinokkio syndroom’.

 

Waar de majorette bespeler (als vanuit de duisternis in de coulissen) het machtsspel zo verwezenlijkt, dat de verstoten ouder zich steeds moet rechtvaardigen en verdedigen tegen ongegronde insinuaties. en vijandelijke acties.

 

Terwijl de eerder vader-vijandige E.S.P. (Ex Solo Project) besmetter /aanzetter, ongemoeid en ongestoord, dit machtsspel verder kan aanzwengelen. Via haar jarenlang ‘voor- geprogrammeerd/psychisch misbruikte kind’. Kan deze extremistische verontruster overal onder uit muizen.  En herstel blijven bemoeilijken.

 

Het Belgische gerecht stond langdurig toe dat deze misbruiker de vruchten ervan kon eten. De kloof tussen een bezorgde slachtofferouder en zijn psychisch misbruikte kind, vergroot. Waar ik me jarenlang moest beschermen tegen ongegronde insinuaties. Die m'n geïndoctrineerde zoon confabuleerde.

Gerecht stond dan toe dat deze (gemelde) besmetter een onwetende naïeve minderjarige (wiens neus als een metafoor dan groeit) opslokte (als in de hondshaai). En zo geen (echte) volwassenen kan worden, met een vrije (niet gebrainwashte) eigen wil. Dat was dan ook de oorspronkelijke insteek, toen de vrijmetselaar C. Collodi deze metafoor waarschuwend verhaalde.

 

 

Jeugdrechter stond er jarenlang bij, keek ernaar. En stond deze schending van de rechten van het kind, en de rechten van de mens en ouder, toe. Zonder rekening te houden met alle aangebrachte meldingen. Zonder rekening te houden met de gevolgen voor de minderjarige en de verstoten vader. Zonder de dader te begeleiden. Zonder de dader tot de orde te roepen. En zonder de zeer specifieke en noodzakelijke hulpverlening op te starten. Men liet zelfs toe dat de dader herhaaldelijk therapie en begeleiding beknotte. En men negeerde deskundige dossierkenners hun bevindingen en aanbevelingen.

 

Waar zijn we eigenlijke mee bezig? De rechten van Katje Leen (waar m’n 5.000 euro eiste/per achtergehouden uur), of de verdachten van kidnapping van 13-jarige jongen uit Genk, worden beter beschermd dan die van een P.A.S vader. Ouders die hun kinderen zwaar mishandelen of verwaarlozen, worden herhaaldelijk ontzien. Maar een kind dat zijn vader moet verstoten, staat m’n ook in België toe.

 

Rechter stond een Salomonsoordeel toe. Kliefde (t.v.v. de meesteres die haar ondergeschikte valselijk beschuldigde) in haar vonnis de vader/zoon relatie, waar er voordien nooit sprake was van problematieken. En liet me de giftige beker van Socrates uitdrinken.

 

Het is niet enkel een schandaal dat m’n deze misdaad tegen een vader en een minderjarige langdurig toestond. Het is ook alarmerend dat vader vijandige advocaten dit weten in hier handig op inspelen, om hun cliënte te behagen. Ten koste van het misbruikte kind en zijn verdere ontplooiing.

 

Men negeerde vermelding aangaande de klinische professor in divisie van kinder- en jeugdpsychiatrie R. A. Gardner & Woodall. Deze benoemde dit als het hersenspoelende; PAS of ouderlijk vervalsings- of verstotingssyndroom. Als een vreemde wijze van een opgedrongen rolverwarring, die de persoonlijke ontwikkeling en het zelfbeeld, ernstig verdraait. Te beschouwen als ‘loyaliteitsmisbruik en als psychische pedofilie. Het oproepen van PAS in een kind is geestelijke kindermishandeling en volgens Gardner misschien nog wel ingrijpender dan lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik. Waar één ouder (meestal de moeder als ouder van bewaring) opzettelijk het kind vervreemdt van de weggewerkte ouder. Men programmeert dan kinderen om de andere ouder te verwerpen. Gardner's observatie van een "oudervervreemdingssyndroom" concentreerde zich op hoe een ouder de socialisatiemogelijkheden kan misbruiken, om een kind zelfs tegen een eens geliefde ouder te veranderen. Volgens het onderzoek probeert de vervreemdende ouder de relatie van het kind met de andere ouder te beschadigen, of te verbreken, door de onwetende onvolwassene, een epidemie van tegenwerkingen en valse clichés in te lepelen. Beschuldigingen van bv vluchtige, afwezige of onmenselijke vaders met mogelijke vijandigheden zoals; geweld, seksueel misbruik van kinderen, … zijn dan negatief geprogrammeerde (waan-) beelden. Die men dan subtiel manipulatief inprent bij de confabulerende onvolwassene, t.v.v. de onderliggende bedoelingen van de manipulator zijn versluierde eigen- belangen. In meer dan 90% zijn de verstotenen; vaders. Waar dan meestal de alles opslokkende moeder, de vader als een negatief autoriteit voorstelde. Volgens prof. Gardner draagt geen enkel kind het in zijn genen mee om een ouder te willen afwijzen die van hem houdt. Bovendien handelt een kind daarmee consequent tegen zijn belang en dat wijst niet op geestelijke gezondheid. Of goed ouderschap van de manipulator. De gevolgen zijn rampzalig voor het kind zelf. Maar ook voor de verstoten ouder en diens achterban. Gardner benoemde de conflict uitlokkende aanvallen en de wijze van ouderverstoting, als het NON overleg en een te dictatorische soevereiniteit. Waardoor kinderen in onmogelijkheid komen daar ze geen gezonde oedipale tegengewicht van de andere verdrongen ouder te bekomen.

 

 

Toch kunnen we daar niets tegen doen?

 

Niemand helpt, daadwerkelijk. En ondertussen vervreemden vader en zoon verder. Wat de uiteindelijke bedoeling was, die ik al in 2011 aanmeldde.

 

En dat in België!